Pokazywanie postów oznaczonych etykietą koncert. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą koncert. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 17 września 2012

Ray Wilson w Żaganiu

Trochę niespodziewanie wylądowałem na koncercie Raya Wilsona w.... Żaganiu. Darmowy występ stosunkowo niedaleko, pomyślałem - czemu nie? wszak to już trzy lata od ostatniego razu.




Dziwnie potoczyły się losy Raya Wilsona. I nie mam tu już na myśli tego, że zamieszkał w Poznaniu. Piję do tego, że ubrał na siebie szyld - Genesis Klassik i od kilku lat robi to, o co nigdy bym go nie posądził. Gra covery nie tylko zespołu przez który się przewinął (w Genesis spędził w sumie zaledwie dwa lata), ale też kawałki Phila Collinsa, Petera Gabriela i Mike & the Mechanics, z którymi już absolutnie nie ma nic wspólnego. Gdy zaczął to robić, pomyślałem - ot, chwilowy wybryk, sposób na reklamę, lepszą sprzedaż koncertów i zastrzyk gotówki. Ale chwila przeciągnęła się na kolejne lata i kolejne trasy. 

Wczoraj w Żaganiu Ray zagrał półtora godzinny koncert, a w secie nie znalazła się ani jedna (!!) jego solowa piosenka. Na repertuar wieczoru złożyły się szlagiery (te radiowe i te fanowskie klasyki) Genesis, Collinsa, Gabriela i Mechaników, oraz pojedyncze rzeczy z płyt Stiltskin. A co najdziwniejsze? To był naprawdę bardzo przyzwoity koncert. I to pod wieloma względami (repertuar, dźwięk, wykonania). Plac na podzamczu wypełnił się obficie, występ obserwowało kilka tysięcy ludzi. Przekrój wiekowy spory, znajomość tematu też mocno zróżnicowana, ale atmosfera, mimo chłodnego wieczoru, nad wyraz ciepła. 

Cały patent Genesis Klassik opiera się na delikatnym remoncie aranżacyjnym utworów (w większości kawałków role keyboardów przejmują skrzypce) i świetne interpretacje Raya. Wilson zasłynął tym, że łączy w sobie melodykę wokalu Collinsa z mocą i chropowatością Gabriela. Efekt jest taki, że niektóre utwory Szkot śpiewa ciekawiej (by nie powiedzieć lepiej) od swoich wielkich poprzedników przy genesisowym mikrofonie. Elektryzują wykonania zarówno staroci jak "Carpet Crawlers", czy "Ripples", ale też późniejszych hitów ("Land of Confusion", "I Can't Dance"). 

Dobry koncert, dobrze przyjęty przez publiczność. Ciekawe jednak jak potoczą się losy Raya Wilsona. Gdy pisałem o nim w połowie ubiegłej dekady nazywałem go "klubowym bardem". Akustyczna gitara plus oszczędnie aranżowane piosenki z solowych płyt, jak "Another Day", "Change", czy "Alone" (pod sceną 150-200 osób) - tak wyglądały pierwsze solowe występy Szkota na polskiej ziemi. Dziś to już inna świat. Większe sceny, duży zespół, bogatsze aranże... znów uwiódł Raya - może nie wielki - ale większy rockowy świat. Po trosze utkwił gdzieś w połowie drogi między swoimi wielkim poprzednikami Philem Collinsem i Peterem Gabrielem, a idolami z młodości - Dylanem i Springsteenem, których wpływy jeszcze siedem - osiem lat temu próbował odświeżyć.

Z koncertów Genesis Klassik na pewno ma solidne wynagrodzenie, a i zaproszeń zapewne sporo. Tylko czy artystycznie odpowiada mu tworzenie - co prawda świetnego! - ale jednak cover bandu? Wątpię.

Ale może tym bardziej warto wykorzystać okazję i jeszcze pójść na koncert Genesis Klassik. Wrażenia artystyczne są spore, a nie wiadomo kiedy ambitny i od czasu do czasu nieco zbuntowany Ray powie - basta! zdejmujemy genesisowy szyld i żegnamy urodziwe skrzypaczki.... 

Lada tydzień zawita do Wrocławia.  



sobota, 28 lipca 2012

Filmowy klimat plus rockowa energia czyli Daniel Bloom we Wrocławiu

(od prawej - (siedzą) Daniel Bloom, Joanna Prykowska, Tomek Makowiecki)

Gdy rozmawiałem z Danielem Bloomem, dobę przed wrocławskim koncertem, na pytanie o oczekiwania odpowiedział: Sam jestem ciekaw, zobaczę co z tego wyjdzie. Nie chciałem zrobić typowego koncertu z muzyką filmową, bo to się różnie kojarzy. Jest specjalny odbiór muzyki filmowej, ludzie lubią słuchać takich rzeczy w filharmoniach, wygodnie sobie usiąść, a ja gram taką muzykę filmową, którą można nazwać normalną muzyką i wykonać z normalnym zespołem. I choć ludzie, nawet mimo braku krzesełek, i tak usiedli - Bloom dopiął swego. Zagrał koncert o takim ładunku energetycznym, że niejeden skład rockowy mógłby tylko pozazdrościć.

Zespół Daniela Blooma zagrał 80 minutowy set przekrojowy, w którym obok najbardziej znanych tematów z filmów "Wszystko co kocham" i "Tulipany", publiczność usłyszała także starsze utwory z płyt Physical Love - "Kallafiorr" i "SOS Kosmos". Bloom postawił na swoim. Koncert zdecydowanie żył swoim życiem. To nie była "klimatyczna prezentacja" muzyki filmowej kojarzonej często z tłem filmowych scen i obrazów. To był energetyczny koncert z krwi i kości, zagrany precyzyjnie w dobrym tempie, z dobrze zbudowaną dramaturgią. Zespół, choć zmontowany naprędce, najwyraźniej zdążył zgrać się podczas przedkoncertowych prób. Muzycy mieli ledwie kilka dni na zapoznanie się i ogranie materiału. Tym bardziej cieszy fakt, że uniknęli wpadek i "rozjazdów".

Muzyka Blooma choć naładowana elektroniką ujmuje przede wszystkim przekazem emocjonalnym. To uczucia są spoiwem tych kompozycji. Pewnie dlatego różnorodne stylistycznie utwory złożyły się w jeden wielobarwny dźwiękowy pejzaż. Eleganckie, jazzujące tematy z "Tulipanów" umiejętnie przeplatały się z nostalgiczno - ambientowymi kompozycjami z "Wszystko co Kocham". Zadziwiająco dobre wrażenie robiły też utwory z "Kallafiorra" i "SOS Kosmos". Szczególnie te "bloomowe" starocie pamiętające jeszcze czasy Physical Love porywały mocą i energią. Już otwierające koncert wykonanie "Airport" udowodniło jak duży potencjał tkwi w tych najstarszych kompozycjach.

Sporo dobrego wniosła para wokalistów. Kilka utworów zaśpiewała - znana z Joanna & the Forest - Joanna Prykowska, trzy lub cztery tematy wyśpiewał Tomek Makowiecki. Oboje wykazali się niezłym wyczuciem bloomowych nastrojów. 

Jeżeli będzie okej, w takim sensie energetycznym, to może ten występ pociągnie za sobą dalsze decyzje i wtedy być może pogram trochę więcej koncertów - mówił Bloom dobę przed wyjście na scenę. Schodząc ze sceny po występie sprawiał wrażenie zadowolonego i z brzmienia, i z gorącego przyjęcia przez całkiem liczną publiczność. Czy to był wystarczająco mocny sygnał dla Blooma, że warto pomyśleć o trasie koncertowej, albo chociaż regularniejszym występowaniu przy okazji festiwali? Dobrze by było, bo ta muzyka naprawdę świetnie funkcjonuje na żywo, a Bloom, choć trudno nazwać go typowym frontmenem, całkiem nieźle spisał się w roli muzycznego lidera sceny. 

Na tę chwilę wiadomo tylko, że zarówno nowy film Jacka Borcucha pod tytułem "Nieulotne", jak i ścieżka dźwiękowa są już gotowe, ale premiery należy spodziewać się dopiero na początku przyszłego roku. Udało mi się wyciągnąć od Blooma kilka szczegółów nt tej nowej muzyki.

Już pierwsze próby zmierzenia się z materią pokazały, że „Nieulotne” nie jest w stanie przyjąć melodii. - Opowiadał kompozytor. - Ona spłyca i spłaszcza historię. Chcieliśmy uzyskać kompletnie inny efekt. Zapragnęliśmy inaczej to opisać. To jest muzyka dużo bardziej mroczna, minimalna. Granicząca wręcz z odgłosami. Zupełnie nie miałem problemu, żeby odciąć się od tego, co w muzyce najbardziej kocham – od harmonii. Musiałem właśnie tę harmonię zburzyć, rozebrać i spróbować ją w jakiś niedoskonały sposób złożyć, żeby była chropowata i działała na podświadomość w sposób niepokojący.

Pełen zapis blisko 40-minutowej rozmowy z Danielem Bloomem już niedługo w magazynie Kontury.

niedziela, 8 lipca 2012

Queen we Wrocławiu czyli Królowa z lekka zakurzona




To był dobry koncert z bardzo dobrymi fragmentami. Nie obyło się bez chwilowych mielizn i lekkiego przymrużenia oka. Panowie mieli odrobinę niemrawy początek, a największa indywidualność i jedyny człowiek, który miał prawo nazywać siebie wokalistą Queen śpiewał tylko kilka sekund... z telebimu. Merkury'ego wyręczał młody Adam Lambert i kilkukrotnie koledzy - Brian May i Roger Taylor. Ten ostatni zaśpiewał m.in. "These Are the Days of Our Lives". I cały ten  koncert można  by opatrzyć hasłem - to były dni ich życia. Taylora i Maya. Czy może raczej piosenki z ich życia... Mimo wszystko, dobrze było ich zobaczyć w naprawdę świetnie dobranym repertuarze i wysokiej formie wykonawczej. Queen to legenda, może lekko zakurzona i poturbowana wymuszonymi zmianami personalnymi, ale ciągle imponująca, energetyczna, wzruszająca. Aż dziw bierze, że jeden zespół w ciągu dwudziestu kilku lat działalności kompozytorskiej stworzył tak wiele genialnych piosenek. Tak bliskich tak wielu ludziom w tak różnym wieku. Na całym świecie.

Zagrali tych piosenek 25. Siła rażenia wzrastała. Zaczęli od killerów z połowy lat 70, najmocniejsze ciosy zostawiając na drugą połowę koncertu. Szlagier gonił szlagier, hit przeganiał hit. Nawet jeśli jakiś kawałek nie był numerem jeden list przebojów, to na pewno miał status koncertowego klasyku, jak choćby solo gitarowe zaserwowane przez Maya, znane jako fragment "Brighton Rock" z wybitnej koncertówki "Queen Live Killers". W tym repertuarze było wszystko za co muzyczny świat kocha Queen - niepokorność rocka, przepych i nutka kiczu glamrocka, sielskość i swawola country-folku, i chwytliwa melodyka popu. Czarowali tak 125 minut, a gdyby chcieli mogliby drugie tyle, bo choć set naładowany został po brzegi znakomitymi utworami, w selekcji odpadło kilka równie pięknych i zasłużonych kawałków (choćby Innuendo, One Vision, Bicycle Race, Killer Queen... drugi set bym chyba ułożył).

Nie do końca przekonał mnie wokalista Adam Lambert.Gość ma bardzo dobry, mocny głos o imponującej skali, ale - śpiewa trochę za wysoko, ma mniej ciekawą barwę od Merkury'ego i brak mu nieco charyzmy, tej "iskry bożej", której nie można się wyuczyć, nie można w sobie zainstalować. Albo się ją ma, albo nie. Lambert sprawia wrażenie świetnie wyszkolonego wokalisty o bardzo pozornej charyzmie. Porwie publiczność na wielkim rockowym show, gdy ma za plecami świetny zespół, w repertuarze hiciory, a nad głową oślepiające jupitery, ale wątpię, żeby zauroczył kogokolwiek siedząc w dżinsach przy fortepianie, albo z akustyczną gitarą przy ognisku. Nie posiada więc tego, co określało geniusz Merkury'ego - naturalnej, niewymuszonej i niewyuczonej muzykalności.

Nie zmienia to jednak faktu, że Lambert nawet na tle tak wybitnych osobowości jak May i Taylor zaprezentował się więcej niż przyzwoicie. Jego współpraca z Queen być może zakończy się na tym tournee, ale kariera muzyczna powinna rozkwitnąć.

Słówko o brzmieniu. Wychodząc ze stadionu nie mogłem odpędzić myśli, że uczestniczyłem w koncercie muzyki pop. Znając brzmienie Queen z klasycznych albumów koncertowych miałem wrażenie, że ten zespół brzmi ciężej i ostrzej - niemalże hardrockowo. We Wrocławiu wszelkie zadziory zostały jakby przypiłowane.... złudzenie, po zbyt głośnym i brudnym dźwięku supportującej Queen Mony ? być może, ale niewykluczone też, że zespół Queen jest nieco inaczej nagłaśniany niż dwadzieścia pięć - trzydzieści lat temu. Dziś pod względem targetu Królowa gra chyba raczej w lidze z Georgem Michaelam i Stingiem niż z Deep Purple... ale to rzecz jasna nie zarzut.

wrocławska setlista:

Flash (playback) / Seven Seas of Rhye / Keep Yourself Alive / We Will Rock You (wersja rockowa) / Fat Bottomed Girls / Don't Stop Me Now / Under Pressure / I Want It All / Who Wants to Live Forever / A Kind of Magic / These Are the Days of Our Lives / Love of My Live / '39 / Dragon Attack / Drum solo / Guitar solo (Brighton Rock) / Last Horizon / I Want to Break Free / Another One Bites the Dust / Radio Ga Ga / Somebody to Love / Crazy Little Thing Called Love / The Show Must Go On / Bohemian Rhapsody - bis - Tie Your Mother Down / We Will Rock You (wersja rytmiczna) / We Are the Champions / God Save the Queen (playback).




wtorek, 22 maja 2012

Marillion będzie miał problem







Tak pomyślałem, na wieść o tym, że polską publiczność przed jesiennymi koncertami „królów neoprogresji” rozgrzewać będą chłopaki z Tides From Nebula. Tak się składa, że dałem im się rozgrzać w ubiegły piątek i wiem,  jak oni grzeją. Już niedługo ciężko będzie komukolwiek wyjść po TDF na scenę. A już szczególnie Marillion, zespołowi który w ostatnich latach upodobał sobie niespieszne tempa, wszechogarniającą nostalgiczną melancholię. Tajdsi są trochę jak tajfun, który pojawia się na scenie i wiruje dźwiękami wciągając w energetyczno – emocjonalny wir publikę. Po takim tajfunie zwykle zostaje już tylko cisza. Marillion vs Tides From Nebula. Zapowiada się arcyciekawa konfrontacja. Dobrze by było, gdyby ktoś podesłał wcześniej Hogarthowi, albo Rothery’emu zremasterowaną wersją „Aury”, co by marilliony miały szansę set nieco zmodyfikować ;) z akcentem na większą dynamikę.

Relacja z wrocławskiego koncertu Tides From Nebula, oraz wywiad z Maciejem Karbowskim, gitarzystą tej grupy ukażą się lada chwila na stronach portalu Kontury.

poniedziałek, 20 czerwca 2011

Archive we Wrocławiu

Niewiele współczesnych zespołów zasługuje na miano "progresywnych". Archive należy do tej wąskiej elity, która mimo wszystko ciągle stara się poszerzać granice muzyki popularnej. Wczorajszy wrocławski koncert tylko utwierdził mnie w przekonaniu, jakie żywiłem od kilku lat, że to jedna z najciekawszych współczesnych grup rockowych, dla której nie ma szufladki i łaty stylistycznej. 

Jeśli któryś obecnie działający zespół zasługuje na to niemal mityczne określenie "progresywny", to właśnie Archive. I to nie tylko za odwagę w łączeniu różnych stylów muzyki popularnej, ale przede wszystkim za pomysł na spójne i logiczne mieszanie przeróżnych inspiracji. W tej muzyce jest transowe elektronika, rockowa moc, popowa chwytliwość, hiphopowa zadziorność, ambientowe wyciszenia i przede wszystkim całe mnóstwo żywych emocji. Cały ten stylistyczny koktajl jest bardzo umiejętnie połączony, co sprawia, że muzyka Archive mimo swojego eklektyzmu jest zwartym, konkretnym komunikatem, który chłonie się z dużą przyjemnością.

Nie inaczej było wczoraj na wrocławskiej wyspie słodowej. Archive zagrali 110 minutowy set, który porwał liczną publikę mimo chłodu i deszczu. W repertuarze dominowały najnowsze utwory z dwupłytowego, znakomitego "Controlling Crowds", ale nie zabrakło też wypadów na starsze albumy (m.in. porywający "Pulse" z "Noise" na sam finał). Wykonania imponowały hipnotyzującą dynamiką i zadziwiającą dokładnością (naprawdę znikoma ilość potknięć technicznych!). Każdy z trójki wokalistów miał swoje wielkie "5 minut". Pollard Berrier zaczarował wrocławian m.in. solowym wykonaniem ballady "Remove", Rasco John z premedytację bujał nawet siedzącymi słuchaczami swoją rapową nawijką w "Bastardised Ink", a zjawiskowa Maria Q. serwowała ciepłe i mocne wokale w bardziej eleganckich klimatach ("Whore"). Trzy różne głosy, trzy różne ekspresje, a jednak wszystko pasuje do siebie, niczym brakujące elementy tej samej układanki.

Archive niewątpliwie wyrósł na najciekawszą ekipę tzw. szeroko rozumianej "postprogresji". Oby z taką samą odwagą i pomysłowością kontynuowali swoje muzyczne poszukiwania, bo tej klasy zespołów w ostatnich latach mamy zatrważający deficyt.

poniedziałek, 15 listopada 2010

Sprawna Animacja, ale bez poruszeń

Nie wiem jak jest w innych rejonach Polski, ale Wrocławiowi przypadła przepiękna jesień w tym roku. Ostatnia niedziela była bardziej wrześniowa niż listopadowa, temperatura w porywach nawet powyżej 20 stopni, słońce bezkarnie rozlane po chodnikach, ludzie w krótkich rękawkach ze swetrami tylko poprzewieszanymi przez ręce lub przewiązanymi na biodrach. Naprawdę ładny dzień i w gruncie rzeczy cieszę się, że zwieńczyłem go mniej więcej dwugodzinną wizytą w klubie „Od zmierzchu do świtu”, bo choć występujący tam zespół Animations raczej mnie nie poruszył do głębi, to jednak warto było go zobaczyć w akcji.

Mam pewne wątpliwości, czy muzykom tej grupy w ogóle zależy na poruszaniu kogokolwiek do głębi, gdyż żeby kogoś poruszać, trzeba muzykę skrupulatnie nasycać emocjami, a Animations to taki progmetal „jak w mordę strzelił”, policzony co do dźwięku, co do jednej nutki, nastawiony przede wszystkim na instrumentalne wyścigi, na techniczną wirtuozerię. I trzeba im oddać – są w tym nieźli. Emocji w tym wszystkim niewiele, ale cóż, taki to styl muzyczny i nie zamierzam mieć o to pretensji, tak jak nie mam pretensji do stacji Discovery, że nie daje meczów piłkarskiej Ligi Mistrzów.

Na plus można chłopakom z Jaworzna zaliczyć fakt, że przy zawrotnych tempach i ostro pokręconych rozwiązaniach rytmicznych, popełniają naprawdę mało „klopsów”. Mają dobry „time’ing”, co udowodnili najwyraźniej w jednym fragmencie, w którym punktowali tylko pojedynczymi uderzeniami, robiąc to z precyzją niemieckiego karabinu maszynowego. Ciar na plecach przy tym nie ma, ani łzy wzruszenia do oczu nie napływają, ale pewnie co poniektórym szczęka obsunęła się delikatnie w dół, w kierunku podłogi. Największe wrażenie zrobił na mnie perkusista Paweł Larysz, który ostro pracował za „garami”, grał mocno, szybko, ale przy tym nie gubił precyzji. Jest bardzo dobry technicznie, z predyspozycjami na „czarodzieja” instrumentu, a takich pałkerów w progowym światku ceni się przecież najbardziej. Imponujący warsztat ma także gitarzysta Kuba Dębski.

Animations, z tego co pamiętam, zaczynali jako kwartet instrumentalny i choć dziś już mają wokalistę (Darka Bartosiewicza), to te „nieśpiewane” początki ciągle u nich widać i słychać. Utwory instrumentalne stanowiły przynajmniej połowę repertuaru niedzielnego występu, a wokalista na długie fragmenty znikał ze sceny. Jak dla mnie trochę nazbyt długie, bo chyba jednak lepsze wrażenie zrobiły na mnie rzeczy z wokalem (choćby interesujący „Reset Your Soul”). Jeśli ktoś lubi stricte metalowe, dosyć wysokie, melodyjne śpiewanie w stylu Joeya Tempesta, czy Jamesa LaBrie to wokalistę Animations powinien bez trudu zaakceptować. 

Pod sceną tak zwana „polska klubowa średnia krajowa”, czyli jakieś 55 osób, ale w gruncie rzeczy atmosfera panowała całkiem niezła, a zespół sprawiał wrażenie dosyć swobodnego, co z kolei ośmielało publikę. Udało się nawet w pewnym momencie zaprosić ludzi bliżej sceny, zniknęła dzięki temu typowa dla kameralnych koncertów kłopotliwa pustka. Im dalej w las tym klimat się ocieplał, a finałem tego procesu ocieplania okazała się „sesja zdjęciowa”, gdyż grupa zażyczyła sobie fotkę wrocławskiej publiczności zrobioną ze sceny. Miły gest muzyków, a i dla nich będzie to zapewne fajna pamiątka, było nie było, całkiem udanego koncertu. Może nie tak udanego jak tegoroczna jesień we Wrocławiu, ale jednak.

czwartek, 11 listopada 2010

Tides From Nebula czyli Tajfun w Firleju

Jesienią 1992 roku jeden z najwybitniejszych napastników w historii holenderskiej piłki Marco van Basten, zagrał bodaj swój najlepszy mecz w europejskich pucharach. W pojedynkę zdemolował obronę mistrzów Szwecji IFK Goeteborg, AC Milan wygrał 4:0 po jego czterech trafieniach. Dziennikarz „La Gazzetta Dello Sport” napisał dzień po tym meczu: „Tajfun, który przeszedł wczoraj na San Siro nazywa się van Basten”. Gdy wychodziłem z wrocławskiego klubu Firlej po koncercie Tides From Nebula przypomniała mi się ta włoska hiperbola sprzed osiemnastu lat, bo to co zrobili warszawscy postrockowcy w ten chłodny środowy wieczór można właśnie porównać do tajfunu. Van Basten potrzebował 62 minut żeby zdobyć cztery piękne bramki, Tides From Nebula aby zdobyć serca wrocławskich słuchaczy ledwie 8 minut więcej. Donoszę więc z meteorologiczna powagą, że tajfun, który wczoraj przeszedł przez Firlej nazywa się Tides From Nebula!

Bez wokalu, bez instrumentów klawiszowych, tylko sekcja i dwie gitary - taki pomysł startowy na swoją twórczość mają ci młodzi warszawianie. Trudną sobie wybrali drogę do sukcesów, ale takich ambitnych ryzykantów przecież lubi się i szanuje najbardziej (i najdłużej). Szczególnie jeśli im wychodzi. A im akurat wychodzi. Jesienią ubiegłego roku wyszło „studyjnie”, o czym można się przekonać słuchając płyty „Aura”. W środę 10 listopada w Firleju przekonałem się, że na żywo też im wychodzi, i to chyba nawet jeszcze lepiej, niż w studiu. Tides From Nebula dali wyborny koncert. Jestem pełen podziwu bo instrumentalny postrock to gatunek, w którym nie ma miejsca na żadną ściemę, muzycy nie mogą sobie pozwolić na chwilę zagapienia, oddechu, nudne, wyświechtane riffy, czy miłą dla ucha balladkę pod publikę. W tej muzyce od pierwszych do ostatnich dźwięków musi się dużo dziać, musi być klimat, muszą być smaczki, melodie, zmiany dynamiki, a każdy nietrafiony fragment to nuda i utrata zainteresowania ze strony słuchacza. Tu nie ma przystojnego wokalisty, czy ładnej dziewczyny z mikrofonem, która nawet jeśli koledzy z gitarami grają pierdoły, to ona coś sympatycznie zaśpiewa, zakręci biodrem, mrugnie okiem i koncert sunie sobie spokojnie dalej. Tides From Nebula to obecnie chyba najpiękniejszy dowód na siłę muzyki rockowej samej w sobie, bez słów, bez otoczki, bez żadnych podpórek. Naprawdę z przyjemnością obserwuje się muzyków tej grupy wykonujących swoje instrumentalne, czasami nieco nostalgiczne, czasami kosmiczne, czasami bardzo zadziorne podróże. W sumie zagrali 70 minutowy set, bardzo intensywny, dobrze wyważony, z przewagą fragmentów głośnych, przestrzennych gitarowych „ścian” dźwięku niosących melodię i nastrój. Najlepszą recenzję tego występu stanowiła reakcja publiczności, po pierwsze licznej (około 250 osób), po drugie zakochanej w zespole, entuzjastycznej. Były gromkie brawa, były nawoływania, były wreszcie podwójne bisy. Wrocław został zdobyty.

Obiecałem Arturowi Chachlowskiemu relację z tego koncertu. Ta powstała i jak sądzę powinna się ukazać „na łamach” Małego Leksykonu Wielkich Zespołów na tak zwanych „dniach”.

PS. ...a nawet szybciej -  
http://www.mlwz.ceti.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=5580&Itemid=81